In 1976 heeft de meerderheid van dierenartsen voor een verplicht pensioenfonds gekozen. hiervoor is de Stichting Pensioenfonds voor Dierenartsen opgericht. Vóór 1976 bleken veel dierenartsen te laat te beginnen met hun pensioenvoorziening. Een te lage pensioenopbouw of helemaal geen pensioenopbouw was dan het gevolg. Langer doorwerken en een zeer laag budget om van rond te komen na het pensioneren was een niet-ongewone situatie, maar ook bij arbeidsongeschiktheid en overlijden waren er veel schrijnende situaties.

Het zelf beleggen of het investeren in koopsompolissen gaf vaak niet het gewenste resultaat. En veel van het behaalde rendement bleef aan strijkstokken hangen. Daarnaast kwam de familie (partner en kinderen) vaak in ernstige financiële problemen bij overlijden van de dierenarts.